REMZI BASALAK

Remzi Basalak, ‘79′da 16-17 yaşlarında boğaz tokluğuna çalıştığı küçük bir atölyedeyken tanışmıştı TİKB’yle. O zamanlar “polisin oğlu” diye anılırdı. Taraftar oldu sonra, Metin oldu adı. Adana’da cunta öncesi silah elde son kurşununa kadar vuruşan Metin Aydın idolüydü.

İyimserliği, coşkusu ve neşesi etrafındaki herkesi sarıp sarmalar; bununla insanları, el mahareti gerektiren her aleti ve işi -çocuk oyuncağı misali- kolayca kendine tabi kılışıyla makinaları çözerdi. Dakik ve dikkatliydi; yeraltı yaşamının gizlerini yaşamın belki “gerektirmeyen” anlarında bile içselleşmiş bir sadakatle uygulardı. Dur durak bilmez bir çalışma azmi, enerjisi ve temposuyla hem sonuçlandırıp yetkinleştireceği işlere yönelir sık sık da elle tutulur kadar somut düşler görürdü. Düşleri devrim, örgütü ve yoldaşlık ilişkilerinin daha bütünsel kuruluşuyla ilgiliydi. Ne başka bir dünyası vardı, ne bir başka düşü. Paylaşmayı, yoldaşlaşmayı, daha fazlasını vermeyi ve üretmeyi kendisini çoğaltmanın bir kanalına dönüştürmeyi bilmişti. “Eksik nerede, nerede fazlasına gerek var, neleri öğrenip büyütmem gerek ki bu açığı kapatabileyim”… derdi özlemi buydu.

Defalarca gözaltına alındı, tutuklandı, yıllar boyu hapis yattı. İnsanlığın kurtuluşu yolunun bilincine varmış olanların bedelleri göze alan gönüllüğü vardı onda.

Baskı komitesinin ardışık iki üyesi bir kamulaştırma eyleminde tanıdılar birbirlerini: Selçuk ve Remzi. “Otomatiği ben kullanayım. Elim daha yatkın. Daha önce kaldığım bir evde uzun süre büyük silah vardı, alışkınım” demişti Remzi. Eylem yerinin uzağındaydılar polisle karşı karşıya geldiklerinde. Silah çantadaydı. Atlayıp çekmeye çalıştı… üzerine atladılar, çıkaramadı çantadan.

Polisin eline canlı geçmesine korkunç öfkeli fakat hiçbir yazıklanmaya fırsat vermeden, komünistlerin her koşulda direnme geleneğini bulunduğu yerden ve bulunulan noktadan doruklara taşıyarak verdi.

“Baktılar korkuyla şaşkın şaşkın ona.
O …onurlu adama
Yutmuşlardı sanki dillerini.
Mırıldandı zorla faşist ajan:
‘insan değil , taş bu’.
‘Taş değilim hayır, bir savaşçı
Direnme gücünden’ dedi Antonio yavaşça
ve canını soludu.”